Spośród wielu charakterystycznych cech Brytyjczyków do najczęściej wymienianych zalicza się akcent, humor i dystans. Szczególnie angielski akcent wzbudza dużo komentarzy oraz zawiści. Angielska intonacja jest niezwykle trudna do skopiowania. Potrzeba lat nauki, by mówić tak niewyraźnie, jak rasowy wyspiarz. Tę wymowę lektorzy określają jako „kluchowatą”, jakby mówiący właśnie coś połykał. Anglik z wadą wymowy jest praktycznie nie do zrozumienia. Język angielski posiada wiele dialektów, a każdy region posługuje się specyficzną wymową. Czasem sami Anglicy nie mogą się nawzajem zrozumieć, tak duże różnice istnieją w samej wymowie. Istnieje jednak ogólne wyobrażenie dotyczące angielskiego akcentu. Związane jest to m.in. ze specyficzną wymową głoski „r”. Wiele osób odbiera taką wymowę jako sztywną, jako sposób na okazanie własnej wyższości. Anglicy sami potrafią się śmiać z siebie i swojej wymowy, choć zdecydowanie bardziej wolą do tego celu wykorzystywać Amerykanów. Można też mówić w sposób zrozumiały dla wszystkich, posługując się tak zwanym Received Pronunciation. Jest to neutralna odmiana standardowej angielszczyzny na wyspach. O osobie, która stosuje RP, trudno powiedzieć, z jakiego regionu pochodzi. Używali do spikerzy BBC, ponieważ RP uważany był za najwłaściwszy do korzystania w oficjalnym obiegu. Wywodzi się on ze środowisk akademickich Oxfordu i Cambidge. Wiele osób mówi na podstawie tego akcentu lub w jakiejś jego odmianie. Różne są też standardy wymowy międzynarodowej w poszczególnych krajach. Przebywając w konkretnym państwie, w którym mówi się oficjalnie językiem angielskim, warto jak najszybciej nauczyć się obiegowej wymowy.

Język francuski pochodzi z języka łacińskiego i jest aktualnie jednym z języków najbardziej do niego zbliżonych gramatycznie i pod względem słownictwa. Wpłynęły na niego również, szczególnie pod względem wymowy, języki celtyckie używane przez Galów, i germańskie. Dużą ilość słów też zapożyczono ze starogreckiego.

Język francuski od XVIII wieku należy do gupy języków międzynarodowych, zwłaszcza dyplomacji i kultury. Międzynarodowy wydźwięk francuskiego potwierdziła w 1789 roku Akademia Berlińska, przyznawszy nagrodę Antoine de Rivarola za dzieło De l'Universalité de la langue française (O uniwersalizmie języka francuskiego). W języku francuskim pisali m.in. G. W. Leibniz i Jan Nepomucen Potocki (Rękopis znaleziony w Saragossie). Znajomość francuskiego była obowiązkowa dla większości dobrze wyedukowanej ludności do lat 70. XX wieku.

Język ten był popularny w Polsce, zwłaszcza pośród arystokracji. W Europie ludzie wykształceni używali co dzień francuskiego, przykładowo rosyjska arystokracja. W języku polskim dość często używane było francuskie "par excellence" (w pełnym tego słowa znaczeniu). Dziedzictwo i nieustająca promocja języka przez rząd francuski sprawia, że wciąż ma on wielkie znaczenie pomimo wyparcia go w pewnych sytuacjach przez j. angielski.